VegANlinboscross 2017

Helaas ging de Vegilinboscross 2017 niet door, er was weer eens een weeralarm afgegeven. We maakten er daarom maar een VEGA(N)linboscross van. Paul nam Mayla en Jaap mee, zodat er gecanicrossed kon worden. Er lag sneeuw en ijs genoeg om een spannend doch veilig parcours uit te zetten.

Check hier het filmpje.

Men kon kiezen uit de volgende activiteiten:
– Een rustige wandeling van 5,5 km.
– Pittig hardlopen.
– Canicrossen.

Fryslan

Fryslan

Fryslan

Fryslan

Fryslan

Fryslan

‘s Middags was er een veganlunch, met aaneensluitend een 100 push up challenge die gewonnen werd door Rein en Jappie als een goede tweede. Tessa, Nynke, Iris en ik deden een yogasessie.

Na het diner wat enkel bestond uit soep, deed een ieder mee met een uitdagende bowlingsessie in het Partykasteel Iselmar die gewonnen werd door Rudie. Als afsluiter kon men meedoen met live-karaoke in de Cobana. De beelden en geluidsopnames zijn uiteraard alleen voor intimi beschikbaar.

Nieuwjaars ‘ d u i k ‘ 2017

Spontaan kreeg ik het idee om een nieuwjaarsduik te doen. Ik bedacht het me rond een uur of half twee. Helaas was ik wat te laat met het bedenken van deze actie, te laat om nog snel naar een van de dorpen te rijden om hier aan mee te doen. Esme stelde:” Maar waarom ga je dan niet gewoon zelf?” En ja waarom ook niet eigenlijk? Als je iets denkt te durven, dan moet je het ook doen.

Een tijdje geleden las ik het boek Koud Kunstje (geschreven door Koen de Jong & Wim Hof). En hoe ik hierop kwam? Door een tip uit de nieuwsbrief van Zwemanalyse. In dit boekje wordt beschreven hoe de ademhaling werkt, en hoe je efficiënter kunt leren ademen. Daarnaast kun je, jezelf ietwat harden door de kou en daar lichamelijk een voordeel mee te doen, want koude is best gezond voor je!! Een mooi aanvulling op het zwemmen, want ik wil in 2017 meer buiten zwemmen, dus dat hard worden is wel een mooi doel.  En uiteraard ben ik met het ademen veelal mee bezig door het toepassen van yoga. Niet alleen tijdens oefeningen, maar ook gewoon ‘ in het leven.’ Terug naar het boekje; ik las het snel uit, want het was gemakkelijk geschreven. En toen moest ik meteen maar aan de slag. Koud afdouchen was de eerste stap, en dat is best te doen.

Ineens was het dus nieuwjaar, en omdat ik niet mee wilde windsurfen, omdat ik dacht dat ik het dan te koud zou krijgen, liep ik maar wat balend heen en weer en bedacht me de actie nieuwjaarsduik. Rick, Esme en Rudie wilden wel mee. Ik deed rustig ademhalingsoefeningen, en mijn hart ging te keer als een gek. 134 slagen in rust! Zo zenuwachtig was ik. En maar door ademen, en maar door ademen, op de fiets naar de vijver, lekker warm worden, mijn voeten heerlijk op de natte aarde neerzetten, en gaan! Het was niet koud, en was niet vreemd, het was eigenlijk zelfs wel chill om in koud water te zwemmen. De toon is dus gezet, ik wil dit echt vaker gaan doen! Check hieronder hoe het ging.

Stempels maken met Mila Made

Door het koude Leeuwarden fietsten Iris en ik naar Kabinett op de Kelders. Jamilla Beukema van Mila Made gaf daar een workshop stempels maken. We werden omringd met prachtige producten en natuurlijk met thee, bakjes pepernoten, schuimpjes, kikkers & muizen. Jamilla gaf een nette uitleg, zodat mensen die nog nooit een stempel hadden gemaakt, gemakkelijk aan de slag konden.

Mila Made

Mila Made

Mila Made

Iris maakte een zelfportret en ik maakte het Y0YENTAL logo in vier stempels.

Mila Made

Workshop

Check het filmpje om een indruk te krijgen van de sfeer!

 

2e huis

We zijn weer terug van ons tweede huis. Wat is en blijft Sardinië toch een machtig mooi eiland. Iedere keer weer is er wat nieuws te ontdekken. Ik wil jullie niet te veel vervelen met Sardinië verhalen, maar enkele puntjes die interessant waren.

Spontaan een Italiaanse verjaardag vieren op de windsurfclub.
> Gianfranco in Alghero.
> Heeeeeel veel winddagen – dus heeeel veel windsurfen.
> Bruno & Frederica, die een heerlijke maaltijd voor ons maakten bij hun thuis.
> Het nieuwe barretje bij de kerk.
> Italiaans praten gaat echt beter!
> Pannenkoeken eten en jongleren met Jakob & Catya.
> HERBZZLY & NUßLY.
> Nieuwe hikeroutes & caches.
> Dode ratten bij de tent.
> Meelopen in de processie van Calasetta.
> Levende katten bij de tent.

Wil je foto’s zien? Hier zijn er alvast een paar. Wil je nog meer zien? Ga dan hier heen!

Capo Altano

Spiaggia Portopaglietto

En hier heb je een filmpje met allemaal freestylers erin:

Sardinië voorjaar 2016

Het water was al wat warmer, de zon aanwezig, en het was tijd voor dunnere kleren en elke dag windsurfen & MTB-en. Het was goed om weer op Sardinië te zijn! De lente was in Nederland nog ver te zoeken, maar op Sardinië stond alles al in bloei en was het eind maart al rond de 28 graden geweest. Zo’n vroege warme periode garandeert natuurlijk niet dat het in de periode dat wij er zouden zijn, steeds stralend mooi weer zou zijn. Uiteraard viel er genoeg regen. En het onweerde heftig ‘s nachts. Christopher zei: “aaah, nooo, is not true. On Sardegna it never rains ey!!!!” Maar dat doet het dus WEL. Naast alle leuke dingen die we hebben gedaan was dit de topper: DOLFIJNEN ZIEN!

Spiaggia di Tuerredda

In deze video zie je Christopher Frank, hij werd 1ste in de Formula Italian Cup 2016. Ook zie je Andrea Rosati, hij was ooit Italiaans freestyle kampioen, Italiaans slalom kampioen, en Overall Italiaans kampioen.

Nije Kei

Mijn schoonzus en haar echtgenoot runnen sinds april 2015 een boerderij. Dat is nu een jaar geleden. De stal is nieuw gebouwd, en toen was het wachten op de koeien. Kijk naar de video Nije Kei, waarmee Herman zijn leven als boer begon.

Mullerthal Trail

Als je eens wat anders dichtbij wilt, en je vind het leuk om te hiken, dan kan ik je aanraden om naar Luxemburg te gaan. Daar ontdekten we het Mullerthal. Dit gebied wordt ook wel Klein Zwitserland genoemd. De Mullerthal Trail is een 112 kilometer lange trail die je lopen (of trailend) kunt volbrengen. Twee jaar geleden kreeg deze trail het stempel:  “Leading Quality Trails – Best of Europe”. Heb je geen zin in die hele trail dan kun je uiteraard kleinere routes lopen. Kijk naar de foto’s om een indruk te krijgen van het gebied.

Luxemburg

Echternach, Luxemburg

Larochette, Luxemburg

Larochette, Luxemburg

Roitsbachmassief, Luxemburg

Wanterbaach, Luxemburg

Wanterbaach, Luxemburg

Wanterbaach, Luxemburg

Windsurf vakantie Sardinië voorjaar 2015

Surfvakantie Sardegna 2015

Woensdagavond 13 mei om 19:35 verlieten we Fryslan. Om 4:56 kwamen we aan in Basel en om 12:35 kwamen we aan in Genua. Voor het eerst hadden we de surftrailer mee genomen  en dus zou de nadruk deze vakantie liggen op windsurfen. We blijven in het noorden van Sardinië. Vooraf dachten we dat we een enorm tijdsverlies zouden hebben, ten opzichte van ‘normaal’ maar dit bleek niet het geval te zijn. Voordat we naar Genua gingen, zijn we naar Isola del Cantone geweest. In dat dorpje was weinig te zien, daarom besloten we om naar Castello della Pietra te rijden. Ver zijn we niet gekomen, we kwamen eerst bij de lokale visvijver Lago di Vobbietta terecht met verbazingwekkend blauw groen water en bubbels van vissen.

Vobbietta, ItaliaVobbietta, Italia

De wegen waren hier heel smal en draaierig, een eerlijk gezegd trok ik het niet goed. Dat kasteel leek nog mijlenver en in Genua konden we ook wel relaxen op een parkeerterrein. Daarna zijn we naar Pegli gereden en hebben we daar naast het treinstation geslapen en om vier uur koffie gedronken. Het regende. En het was bewolkt. En op zee leken de zwarte luchten niet weg te raken. Een slecht sein voor de bootreis gedurende de nacht. We waren al vroeg bij de haven en anders dan anders moesten we – hoe Italiaans – via de grote weg zonder stoep naar de terminal lopen om de tickets te halen. De opzichter had het trappenhuis afgesloten en was van plan het niet eerder dan zes uur open te doen. Bedankt voor de veiligheid en de gastvrijheid… Om 21:00 vertrok de traghetto een half uur te laat richting Porto Torres. Het inchecken ging rommeliger dan de andere keren dat we hadden meegemaakt. De nacht verliep echt zwaar oncomfortabel. Uiteraard hadden we ook dit x geen hut geboekt en moesten we dus weer eens ergens op de koude airgeconditioneerde vloer – geen vloerbedekking voor de verandering – naast een kapot waterkraantje zien om de uurtjes om te krijgen. Gelukkig hadden we 1 yogamat mee, die bood voor Rudie was soelaas, ik lag er naast en werd steeds wakker door een koude rug, heup of ander lichaamsdeel of door pijn erin. Honden blaften, de deur klepperde wel 1000x en om 6 uur liepen alle dwaze Italianen al weer op weg naar hun schamele koffie ontbijt en was ik dus meteen weer wakker. Om zeven uur besloten we om de boel maar op te pakken en een bank te zoeken en te ontbijten. De boot zou half negen aankomen maar dit werd negen uur. Ik vind het uitrijden altijd superleuk, maar natuurlijk zaten er allemaal gestreste oudere mensen achter ons die niet voort maakten.

Dag 1 Aankomst Porto Torres – Valledoria
We werden niet gefouilleerd toen we het eiland op kwamen, enerzijds goed soms ook jammer want ik hou ervan als hogere machten ons verdacht vinden. Zonder plan waar te overnachten, bedachten we eerst naar Alghero te gaan en daar even een bakje te doen, maar het was slecht weer en we waren best moe dus besloten we om naar Valledoria te rijden en daar te overnachten op de camping. Via de mooie SP81 waar je paralel langs de duinen en door het glooiende binnenland rijdt kwamen we aan. De camping op Isola dei Gabbiani ging pas op de zaterdag open, vandaar. Op de camping aangekomen zagen we dat het harder was gaan waaien en dat het plek van Jarno – onze vriend van vorig jaren in Valledoria – vrij was! Pal op de wind, en met een camper is dat wel te doen, maar met een tent….de eigenaresse raadde het ons af. Dus gingen we netjes in de duinpan staan en de jongen van de camping vroeg of we al eerder waren geweest. Ja, uiteraard was dit het geval. Hij herkende ons, door Rudies tattoos. Uiteraard is het ook een windsurfer, en ondanks dat het best oké waaide was het voor hem niet genoeg, omdat hij wavede. Nog even over spots gesproken, waar we eventueel konden gaan kijken. De tent werd opgezet en dit ging erg snel, we namen toch maar een douche en reden daarna naar Castelsardo.

valledoria1

valledoria2

Castheddu noem je dit bijzondere stadje in het Sardu, aan de noordkust van Sardinië. Deze stad (die eerst Castelgenovese werd genoemd) is in 1102 gesticht door de familie Doria die ingezetenen waren van Genua. Er waren echter al veel langer mensen actief, zelfs nog voordat het Nuraghevolk er was! Zij kwamen uit de bronstijd. Om even je geheugen op te frissen: dit was de 18e eeuw voor dat Jezus geboren werd. Daarvoor was er de Steentijd, toen had men nog niet de know how om te schrijven. Deze periode duurde van 250.000-2000 voor dat Jezus in zijn kribbe lag. Kun je je bedenken dat er toen dus al mensen rond moeten hebben gelopen op Sardinië? Ik bijna niet.

Sardegna May 2015 <3

Sardegna, May 2015

We hadden dit stadje al twee keer eerder bezocht maar nog niet alles hadden we gezien. Eerst heerlijk gegeten bij een te toeristisch gebouwtje midden in de stad, en vervolgens zijn we naar de kustrand gelopen. De wind trok aan en de swell was geweldig om te zien, zo laag beneden de stad. Ik wilde dit alles vastleggen maar natuurlijk was het fotorolletje vol. Ouderwetse problemen in 2015, want ja haal je dan he – le – maal een nieuw rolletje op uit de auto? Nee, dan maar foto’s maken met de mobiele telefoon. Ik had met opzet slechts de analoge camera meegenomen.

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

We slenterden langs het oude fort, het Castello Bellavista, waar we al een keer over de oude muren hadden gewandeld en richting Corsica & Asinara konden kijken. Er staat nog een toren, en men zegt dat de wachters vroeger constant in die toren zaten om te waken. Mochten er schepen met Aragonese vlag worden gesignaleerd, dan kon men iedereen waarschuwen en zich gaan verdedigen. De natuurlijke bescherming had het stadje voor; namelijk de tientallen meters hoge rotsen waarop het ligt. Vanuit het kasteel kon men de vloot bekogelen met kanonnen. Het zal hun een machtig gevoel hebben gegeven, zo hoog boven het azuurwater, niemand kon de Doria’s bijna bereiken vanaf zee. Toch hebben die Aragonezen de slag ooit een keer gewonnen en hebben ze de stad in bezit gehad. Ook is er in het kasteel tegenwoordig een belangrijk, maar ons weinig zeggend, vlechtwerkmuseum. We lopen naar de noordkant van de stad waar er prachtige steegjes kronkelenden langs kleurrijke huisjes tot we bij de Kathedraal van Sant’Antonio Abate uitkomen. Deze kerk werd in 1503 gebouwd en is een mix van renaissance & gotische elementen.

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

 

Pirotto la Frati | Baia delle Mimose
Na Castelsardo te hebben bezocht, besloten we een cache te gaan zoeken. De cache ligt dichtbij Pirotto la Frati en dichtbij een freestyle/kitespot en camping la Focce aan de monding van de rivier Coghinas. Je rijdt een mooi eindje om, om er te komen. Wat een prachtig gebied, duin, macchia wind watersporters en actie. De cache vonden we niet omdat er een slang op het paadje lag te chillen en we eigenlijk niet verder durfden te lopen hierdoor, het was een en al riet, bamboe en dorheid. Een ideaal rustig plekje om als slang je thuis te voelen. Natuurlijk zwalkten we over het prachtig witte strand, en liepen we naar de monding van de rivier, waar kiters vette tricks deden. We reden naar Valledoria, gingen naar de supermarkt en ijzerwarenhandel. Daarna aten we in het restaurant, we zagen Nederlanders die er twee jaar geleden ook waren. De pizza was matig, champignons uit blik zijn niet mijn ding. Met de zon die nog niet helemaal onder was, gingen we slapen in de heerlijke De Waard tent die we hadden meegekregen van Rudie’s oom & tante.

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

Dag 2 Valledoria – Isola dei Gabbiani
Om acht uur, na een lekker ontbijtje bij de bar, reden we richting Porto Pollo, om specifiek te wezen: Isola dei Gabbiani (het meeuwen eiland). We besloten om weer via de kust te rijden. Eerst richting Isola Rossa en Costa Paradiso, en daarna over de SP90 richting Santa Teresa Gallura. We kwamen langs Cala Pischina vlakbij Rena Majore. Wat een golven, prachtig. Daar hebben we even staan kijken.

Cala Pischina, Sardegna

We kwamen rond een uur of half elf aan bij Porto Pollo. Het was een chaos bij de receptie, die net open was. We hadden een plek gereserveerd en aangegeven dat we met de trailer kwamen, een auto en tent en het was geen probleem waar we stonden, alles was mogelijk, het was het begin van het seizoen dus overal was wel plek (gastvrij of laks?) dus we zochten een mooie plek uit zo hoog mogelijk met uitzicht op zee. Vervolgens kon het toch niet en toen weer wel toen weer niet en toen toch weer wel. Een heel gedoe maar we zijn gewoon op het begin plek gaan staan. Drie dagen later werden we er weggebonjourd naar een plekje onder de bosjes omdat er zogenaamd mensen in aantocht waren, waarvan het plek eigendom was. We hebben de tent versleept naar de andere kant waar nog een plek vrij was. Uiteraard, verscheen er in de hele tien dagen N I E M A N D op de plek waar we eerst stonden. En omdat we best wel slordig werden behandeld, hebben we geklaagd (hoe Hollands) en wilden we korting. En die kregen we. Top dus. We gaan niet weer naar deze verder chille camping waarvan de douches, het restaurant en het winkeltje is vernieuwd. Mocht je met een surftrailer gaan, wees verstandig en boek dan de allergrootste plaats die er is en geef heel goed de afmetingen van je carello (trailer) + macchina (auto) door, en laat ze het eventueel uitmeten. Dit om teleurstellingen te voorkomen. Je kunt natuurlijk ook overnachten op het camperterrein voor de dijk, maar dan heb je geen douche of toilet.

Sardegna

Uiteraard hadden we de tent snel opgezet en gingen we daarna het water op. De wind was minimaal maar het gevoel dat je in een shorty in Mei kunt varen is toch lekker. Ik heb zelfs gezwommen diezelfde middag! Aan het einde van de middag zijn we nog naar Palau geweest.

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

In Palau kun je altijd terecht voor een lekker pizza en een goede kop koffie. We hebben hier regelmatig uit het vuistje een heerlijke slice pizza bij M’Attizza gegeten. En koffie + ontbijt deden we bij Moon Light Cafe.

Dag 3 Porto Pollo
Deze vakantie hadden we als challenge om zo vaak mogelijk zelf te koken in de avond. Dat ging best aardig, maar tussen de middag aten we steeds op het strand een bord pasta bij de zeilclub Sporting Club Sardinia. Ook konden we hier onze gear stallen achter slot en grendel en afspoelen na het varen. Hier heerste een gemakkelijke en zeer rustige sfeer, en je hoefde niet op te stappen waar alle surfers opstapten. Wat wel een minpunt is, is dat je echt een heel stuk moet lopen met al je spullen voordat je kunt optuigen of bij het strand bent.

pano_portopollo

Rudie had helaas meteen pech toen we gingen optuigen. De mast van de 9,2 sprong kapot. En we hadden maar 1 grote mast mee. Dat zou betekenen bij low wind geen rakjes voor Rudie. De Italianen varen best klein materiaal dus we hoopten dat er alsjeblieft ergens een mast te krijgen was. We kregen de tip dat we naar Michiel Bouwmeester van Procenter konden gaan om te vragen, misschien had hij nog grote masten liggen. Hij heeft voor een vervangende mast gezorgd, waarmee we eerst konden optuigen, het bleek allemaal goed te zijn en we konden de mast zo overkopen. Wat een service! Top! Je kunt bij het Pro Center wind en kitesurf cursussen volgen, en daarnaast kun je spullen huren: windsurf, kitesurf, SUP’s, kajaks en zeilbootjes. Als je helemaal uitgerust en zonder zorgen op reis wilt kun je slapen in de huisjes in het Windsurfvillage dat uitkijkt over de baai van Porto Pollo. Vanaf daar kun je via de duinen naar het strand lopen, een set huren en gaan!

Isola dei Gabbiani, Sardegna

Porto Pollo, SardegnaIsola dei Gabbiani, Sardegna

Dag 4 La Maddalena & Caprera + harde wind
Omdat het zo mooi is gingen we weer naar het Nationaal Park La Maddalena. Je bent er in twintig minuten met de boot.

La Maddalena

Een beetje geschiedenis eerst. Dit eiland heeft verschillende namen gehad: Ilva, Fussa, Bucina. In de Middeleeuwen kende men het als Bicinara. Daarna werd het Santa Maria Magdalena genoemd en toen eindelijk La Maddalena. In de prehistorie werd de eilandengroep al bewoond, maar daar is eigenlijk niets van terug te vinden. Pas toen de Romeinen er kwamen en men dus dingen vast kon leggen was het voor het “ echhie” . Na de val van het Romeinse rijk woonde er zo’n 11 eeuwen geen kop. Daarna kwamen er Benediktijnse monniken die er kleine nederzettingen vestigden. Natuurlijk was er ruzie tussen de Genuezen en de Pisanen, wie had er nu eigenlijk recht op dit eiland? In 1584 kwamen de Ottomanen en die vernielden alle kloosters. Pas in de zeventiende eeuw gingen er in de wintermaanden herders met hun schapen naar het eiland. De eilanden groep was van groot strategisch belang, want het lag midden in de straat van Bonifacio. Zo kwamen er vele families en afgevaardigden van steden langs, en in 1767 bleven de Savoise-Piedmontezen hangen en zo begon het dorp La Maddalena te bloeien. Ook Napoleon wilde wat in de pap te brokkelen hebben, en maakte zijn eerste gevechts ervaring mee om dit eiland in te nemen, maar helaas (of gelukkig) slaagde hij er niet in om in 1793 het eiland te veroveren. De Engelse Nelson, ja die van het beeld op Trafalgar Square, gebruikte de eilandengroep als uitvalsbasis om te tegen de Fransen te vechten met zijn vloot. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is Mussolini kort gevangene geweest op La Maddalena. Ook de NAVO heeft hier lang rondgelopen, Italianen en Amerikanen. Ook nu nog zie je als je richting Caprera rijdt de enorme complexen staan. In 2008 werden de bases echter gesloten.

La Maddalena, Sardegna

Bij de supermarkt haal je wat broodjes en fruit en een zak chips en wat water om de dag door te komen. Als het warm is zijn er langs de standen wel plekken om koffie of ijs te nemen. We gingen weer naar Cala Trinita. Het stormde behoorlijk dus we waren benieuwd hoe het er hier uit zou zien. Als de zee stil is, is het net een zwembad hier. Maar nu waren er golven en de zee oogde zo donker. We zaten op het terras bij het barretje waar alles wegwaaide, en toen we afrekenden had ik de uitgelezen kans om mijn Italiaans uit te testen. Ik stelde de eigenaar een aantal vragen, en begreep dat hij nog nooit van het eiland af was geweest (hij was in de zeventig) en dat hij dat helemaal niet erg vond, want hij had hier toch het mooiste uitzicht ooit, op de andere kleine eilanden en het immer veranderende water en de lucht. En hij zag zat mensen; ze kwamen wel naar hem toe, en zo kwam hij aan zijn wereldkennis. Ook vertelde de man dat hij als een van de weinigen nog Maddalenino sprak, een Sardijns – Corsicaans dialect. Gedurende de 17e tot 18e eeuw kwamen er wat meer mensen op La Maddalena en begon het eiland te groeien: er kwamen militairenn, vissers, marktkoopmannen, zeilers en zeemannen uit onder andere Corsica (veel uit Bonifacio) maar ook Genua en Pisa. Hieronder kun je luisteren naar een liedje van Maracabu Spa, wat in het Maddalenino gezongen is. Het heet un ghjornu fiddò. Naar de vertaling mag je raden…

Op Caprera besloten we om zo ver mogelijk noordelijk te rijden. Voorheen waren we zuidelijk en oostelijk geweest, waar je echt top baaitjes en dito water kunt vinden.

Caprera

Caprera heet waarschijnlijk zo omdat er wilde geiten rondlopen en capra betekent ook geit in het Italiaans. Na Maddalena is dit het grootste eiland. Het hoogste punt is 212 meter en heet Monte Tejalone. Je hebt hier een geweldig uitzicht over de zee. Met de auto kun je er niet komen, dus je kunt beter op de mountainbike of hiken. Wij wilden naar Cala Serena, een klein strandje ver weg van alles. We zijn naar Cala Garibaldi gereden, en hebben vanuit daar een stukje gewandeld langs het water. Het water was best wild, voor ons gevoel was er storm op komst en volgens Windfinder ook. De paden waren slecht aangegeven, je moest dan anderhalf uur lopen om er heen te komen, en op je Nikes is dat niet handig. Daarbij zijn alle weggetjes naar het noorden onverhard wat het voor onze auto erg lastig maakte en waardoor we snel wat tijd verloren. Aangezien het toch ging stormen leek het ons verstandiger om weer naar Maddalena te gaan en daar een wandeling te maken en koffie te drinken. Je hebt hier genoeg winkels en restaurants en cafes om je te vermaken. Neem ook de moeite om boven langs, parallel, aan de winkelstraten te wandelen. Is mooi! Bij terugkomst heeft Rudie gesurfd, voor mij waaide het te hard helaas.Sardegna, May 2015

In deze video kun je nog wat oude foto’s van La Maddalena bekijken.

Dag 5 en 6 Coluccia
Twee dagen lang stond de wind goed om op Coluccia te varen, deze spot ligt iets westelijker dan Porto Pollo, maar grenst eigenlijk aan hetzelfde strand. Je ligt alleen meer beschut in een baai en er is daardoor minder chop. Je vaart over superhelder water en langs grote zeiljachten. De Windsurf Grandslam is hier gehouden in 2013, 2014 en 2015. Ook de Nationale Italiaanse Freestyle kampioenschappen en vele andere evenementen vonden hier plaats. Het is een schitterend ritje om naar toe te rijden. Je daalt af naar zee, terwijl je niet echt het gevoel had zo hoog te zitten. Als je hier heen gaat let dan op de volgende dingen, je kunt je gear hier niet afspoelen, er is weinig schaduw, en geen toiletten, en je mag hier NIET overnachten op de parkeerplaats. Er is een surfverhuur – waar we voorgaande jaren wel spullen hebben gehuurd , RRD Neil Pryde en van alles wat. Een relaxte gast werkte er toen, we hebben hem nu niet gezien. In het tweede filmpjekun je hem zelf bewonderen: grote bos gebleekt haar en een bruin hoofd.  De barretjes waren nu nog niet open. Te vroeg in het seizoen denk ik. Dus mocht je in het voorjaar gaan; genoeg water en eten meenemen! Verder was het heerlijk om hier te verblijven. Een soort sprookje. Meer dan varen hebben we niet gedaan. Wil je een indruk van Coluccia, check dan de video’s hieronder.

 

Dag 7 Coluccia |Conca Verde | La Licciola | La Marmorata | Santa Teresa di Gallura
Ook de derde dag gingen we naar Coluccia, alleen op de middag besloten we wat rust te nemen en rond te rijden. We waren nog nooit in Conca Verde geweest, hier hoef je ook niet heen te gaan want er is echt niets te zien. We wilden wat meer strandjes bekijken aan de noordkust richting Santa Teresa. Als eerst reden we naar La Licciola en vervolgens naar La Marmorata. Prachtige kleine zandstranden. Via Punta Falcone reden we naar Santa Teresa di Gallura. Dit is iets meer dan een half uur rijden vanaf Isola dei Gabbiani. Vanuit Santa Teresa di Gallura kun je met de boot naar Corsica en komt dan aan in Bonifacio. De overtocht duurt rond de vijftig minuten, en je betaalt voor een persoon 22E en als je een auto mee wilt nemen 28E extra: dus voor 50E ben je op Corsica. Deze prijzen zijn van dit jaar: ik heb ze berekend op 16 mei 2016. Je zou zo je vakantie kunnen uitbreiden als Sardinie je niet mocht bevallen. Of andersom. Terug naar het stadje. Het is een vrij “nieuwe” tekentafel stad krijg ik altijd het idee. Daarnaast is het een erg toeristische stad. Veel winkeltjes met rommeltjes, overbodige dingen en al-le-maal ijswinkels. Ik werd wederom niet echt warm van dit stadje, al was het leuk om te zien dat er nu veel locals op het Piazza Vittorio Emanuele I waren. Het werd echter al snel koud, de wind joeg door de hoge straten en waar we eerst dachten op het terras een pizza te kunnen verorberen werd het hem toch niet. Binnen in Il Girasole da Peppe, was het ontzettend gezellig, ondanks dat we er alleen zaten te eten. Leuke bediening en genoeg kansen om vragen in het Italiaans te stellen. Daarom ook leuk geconverseerd met de ober. Rudie wilde ijs, en ik heb in een boekenwinkel een aantal boeken over rituelen op Sardinie gekocht en over de geschiedenis van het eiland.

Sardegna

Sardegna

Dag 8 Uitrusten bij de zeilclub
Deze dag is er niet veel wind en hangen we wat om op Porto Pollo bij de zeilclub en maken wat rakjes, naast een Zwitser zijn we maar met z’n drietjes op het water. De wind wordt steeds minimaler en we gaan van het water. Er mogen natuurlijk ook dagen zijn waarop je uit kunt rusten. We drinken en hangen bij de zeilclub en maken ons spullen schoon. Dan is er ineens een jonge vrouw die druk druk allemaal surfspullen bij elkaar zoekt. De baas vertelt dat er het hele weekend een Nationaal Open kampioenschap is bij Mugoni. Dit is het lievelingsstrandje van Rudie. Dus zijn oren zijn gespitst. Een goede manier om vragen te stellen, de vrouw vertelt dat haar zoontje mee doet en dat we ook moeten komen en mee moeten doen. Rudie zegt dat ze er maar veel voor over heeft. Het zal gezellig worden zegt ze en weer nodigt ze ons uit. De baas van de zeilclub zegt ook dat we moeten gaan, we varen slalom bellissima en con molto technica. We twijfelen want de voorspellingen zijn zo minimaal, en we moeten dan de boel voortijdig afbreken en opzetten voor 1 nachtje op een openbaar veldje zonder hekken. En de rit door het binnenland is erg draaierig en met een aanhanger rijd je al langzamer, misschien doen we er wel twee uren en drie kwartier over om richting Mugoni te komen. Nee, dan nog maar even chillen en op de zondag misschien nog even kijken voordat we op de boot moeten. We helpen de vrouw nog met het losmaken van een mast, wat uiteindelijk niet slaagt. Met haar autootje vol surfspullen groet ze ons en vertrekt. Voor het eten gaan we naar de tent en ‘s avonds halen we koffie in het restaurant.

zeil_huisje

Dag 9 Porto Pollo en Palau
Weer weinig wind. We proberen in de ochtend wat rakjes, maar de wind zet niet door. Daarom gaan we naar Palau en lopen er wat rond, drinken wat en scharrelen over de markt. Als je je verveelt en je bent eventjes in Palau, dan kun je eens naar het Porto Faro strand lopen, je komt hier door een klein parkjeen vanaf daar kun je dan naar de echte vuurtoren (faro) lopen. Een leuk stukje, met zulk helder water en het zicht op La Maddalena. Als je er wat langer bent kun je je renschoenen aantrekken en rondje om de noordkant van het stadje rennen. We maken al onze spullen schoon en ruimen alvast de tent wat op en gooien spul in de auto zodat we de volgende dag vroeg kunnen vertrekken naar bestemming onbekend.

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

Dag 10 Alghero | Poglina – Corallo | Mugoni
De laatste dag op Sardinie is dit. Gelukkig niet de laatste van het jaar! Om een uur of zeven vetrekken we van Isola dei Gabbiani. Maar waar zullen we nog even even heen? Alghero? Het is een eindje maar we zijn vroeg en kunnen er rond half elf zijn. We besluiten via de binnenland route te rijden, door het groen en de heuvels. Eerst komen we langs Luogosanto. Daarna komen we aan in Tempio Pausania. Het leuk is dat je hier niet om de stad kunt rijden maar er door moet. Klinkt gemakkelijk, maar de stad ligt hoog. En je kronkelt lekker. Ik vind dit altijd een prachtig stadje, en er is een lekkere bakker! We kopen daar onbijt en ik neem allemaal lekkere dolci mee voor onderweg. Rond half elf rijden we op Alghero aan. Daar lopen we een rondje over de vestingmuren eten een pannekoek bij de vaste creperie Al Monna Lisa in de Via Misericordia. Net als in Castelsardo was ook dit stadje in handen van de Doria’s. Vanaf 1353 kwam het onder Spaans bewind. Verschillende koningen zwaaiden er met hun scepter. Pas in 1720 kwam de adelijke dynastie van de Savoye er aan de macht. Zij onderdrukten de inwoners en er kwam hongersnood. Aan het einde van de 19e eeuw was het over en nam het fascisme de overhand. Tot 1950 kwam er in de binnenlanden rondom de stad nog malaria voor. Daarna kon Alghero groeien als stad, er komen superveel toeristen, en de koraalwinkeltjes komen je de neus uit. Je kunt aan de architectuur zien dat de Aragonezen en de Catalanen een grote invloed hadden. Het oude centrum doet je denken aan dorpen in Catalonie. Er zijn vroeger veel Catalanen naar Alghero gehaald omdat de oorspronkelijke inwoners een beetje uitgeroeid werden. Vandaar ook dat er een speciaal dialect is:(taal zelfs) het Algueres. Het is een soort Catalaans. Er zijn helaas nog weinig mensen die het spreken. Lezen en schrijven daar is het helemaal slecht mee gesteld. [Wikipedia zegt: Volgens een taalkundig onderzoek uit 2004 spreekt 22,4% van de inwoners van Alghero het Algherees als eerste taal en kan 90,1% van de bevolking ten minste een beetje de taal spreken.] Wil je echt mooie dingen zien dan kun je hier wel een dag of twee a drie verblijven. In de zomer zal het er erg druk zijn, maar om dit seizoen heen is het er heerlijk rustig. Er zijn genoeg eetgelegenheden, en cafe’s. Ten noorden van de stad is er Capo Caccia waar je prachtige uitzichten hebt, en je kunt er met een bootje in de druipsteengrot Grotta di Nettuno. Als je een auto huurt moet je zeker naar het mooie strand La Pelosa en de verlaten mijnstad Argentiera rijden.
We besluiten we om naar Spiaggio Poglina – Corallo te rijden. Dit is ongeveer twintig minuten rijden ten zuiden van Alghero. Daar drinken we koffie bij La Speranza.

Sardegna, May 2015

Sardegna, May 2015

Omdat het dan nog maar zo vroeg is besluiten we om even te gaan kijken bij Mugoni. We hoeven pas laat bij de boot te zijn, het gaat hier wat soepeler dan in Genua. Mugoni is ongeveer veertig minuten naar het noordwesten rijden. Het is er een drukte van belang. Op het veld staan allemaal busjes, en overal liggen zeilen en boards. We spreken een jongen aan, die vertelt dat er geen wedstrijden zijn tot in ieder geval een uur of een. Daarna kan de wind aantrekken, en kan er misschien een heat gevaren worden. De jongen komt uit Reggio di Calabria gevlogen en is met oudere surfers mee. For the record, dat is bij de straat van Messina, ze zullen Sicilia moeten zien liggen. En dan is er geen wind! Intussen is er een SUP wedstrijd tussen mannen en vrouwen. De moeder die we op de zeilclub tegenkomen doet ook mee, en is daarna druk aan het socializen en zwaait en roept hartelijk gedag.

verzamel_mugoni

We gaan zitten in het zand, bestellen drinken en opeens begint een kwieke dame tegen me te praten, of we ook stoelen willen, we kunnen er wel bij komen zitten, is niet erg. We schuiven aan bij onbekenden. De dame begint hele verhalen te vertellen maar ik versta de helft maar, het lijkt me wel handig om te zeggen dat ik niet Italiaans ben. Ooooh geweldig, ze wil Engels praten, terwijl ik Italiaans wil praten, dat druk ik haar op het hart. Ze vertelt dat ze een vervent windsurfster was en lesgaf vroeger, en dat ze nog altijd mee gaat naar zulke evenementen. Prachtig vindt ze het. Ze rookt ook stevig, en uiteraard krijg ik sigaretten aangeboden. Als ik uitleg dat ik niet rook vraagt ze of ik wel een wijntje lust. Nou ook niet. Ze loopt weg, en haalt een hondje op. Iedereen lijkt haar te kennen, kletst met haar. Ze zit goed in de make-up en loopt er kwiek bij met grote sportschoenen en hippe sportkleren, maar moet al ergens rond de 78 zijn. Ik zeg dat het heel erg onbeschaafd is maar ik wil erg graag weten – vrouwen onder elkaar – wat haar leeftijd is, ze zegt dat ze zich super jong voelt en dat het komt omdat ze zo lang altijd heeft gewindsurfd. Ze geeft niets prijs. Ze moet lachen dat ik al ‘zo oud’ ben. Dan vraagt ze of ik ook wat wil eten. Rudie is inmiddels vertrokken, hij wil per se hier varen en tuigt de 9,2 op. Ik zit bij allemaal mensen die ik niet ken, die goed kunnen surfen en een taal waar ik me nog niet vloeiend in kan redden. Zulke dingen digg ik slecht. Op een gegeven moment begint een man tegen me te praten, en het verhaal gaat toch heel redelijk, ik versta hem goed, en hij legt uit wat ze vandaag gaan doen, en wat ze hebben gedaan. Waar wij vandaan komen vinden ze geweldig. Telkens weer ontdek ik dat men het op prijs stelt dat ik probeer om Italiaans te praten. Dan komt de oma er weer aan, ze heeft een heel bord met worst en kaas meegenomen en zet het voor me neer. Natuurlijk moet ik uitleggen dat ik geen vlees eet, geen ramp, ze pakt alle worst en smikkelt het zelf op. Het is een leuk tafereel. De vrouw praat maar door, soms wat binnenmonds en als ik vraag of ze duidelijker kan gaat ze over in het Engels. Goed om te oefenen, zegt ze. Dan vraagt ze of ik al gegeten heb. Een pannekoek vertel ik. Dat is natuurlijk niet genoeg. Ze legt uit dat er een pasta-party is en wij moeten echt meedoen! Het is voor ons gratis. Echt superlief, maar ja weer dat vlees. Ze neemt me mee naar de kok en ze vragen of ze iets zonder vlees hebben. Helaas niet, de volgende keer zullen ze er om denken. Ze zegt dat ik alle stukjes vlees er wel tussenuit kan halen, dat geeft toch niet zoveel? Ze pakt pasta en geeft mij nog meer zalige kaas en pakt drinken voor ons. Dan eten we gezamelijk en Jan en alleman lacht en is vrolijk. Rudie is ondertussen op het water, en planeert helaas niet. Ook de wedstrijdsurfers horen de claxon en moeten het water op, het haalt helaas niets uit. Als Rudie heeft ingepakt is het al rond een uur of vier. De hele middag heb ik daar heerlijk gezeten en gepraat en gegeten. Ik neem afscheid van de vrouw, maar zij wil ook nog afscheid nemen van Rudie, dus als hij klaar is komen we terug en bedank ik haar echt duizend maal. Ze hoopt ons volgend jaar weer te zien met heel haar hart. Dat gaat vast wel goed komen. Alleen hoop ik dan dat ze er is, want ik weet haar naam niet eens…

 Sardegna, May 2015

We rijden weg met een goed gevoel naar de boot en rijden op Tweede Pinksterdag zonder problemen terug naar Fryslan.

Monschau

Takjes in de Rur

Monschau, Germany

Omdat mijn nieuwe auto getest moest worden, besloten we om een middag naar Monschau (vlak onder Aken in het Eiffel gebied) te rijden. Als kind was ik al een keer in dit romantische dorpje in het dal geweest. Toen renden we constant heen en weer om takjes in de Rur te gooien en vervolgens te zien hoe ze onder de brug door in het bruisende water verdwenen. Dan gingen we raden hoe lang het duurde voordat ze weer boven kwamen. Een goede manier om tijd te leren inschatten. De Rur moet je echter niet verwarren met de Ruhr (van de Ruhrpott-area) of de Röhr (die 30km van Winterberg ontspringt en overgaat in de Rijn.) Deze Rur komt uit bij Roermond, en nee de naam Roermond komt niet van de Rur (Roer in het Nederlands), maar het is ook niet geheel bekend waar de naam eigenlijk wel vandaan komt. Bepaalde stukken in Roermond werden tussen 1960 & 1970 overstroomd met witte schuimkoppen, zo vervuild was de rivier. In die tijd zwommen er geen vissen of andere levende organismen in de Rur. Ook was het gevaarlijk om in de rivier te zwemmen. Dit kwam allemaal omdat de afvalvijvertjes van de Duitse steenkoolmijnen het water vervuilden. Nu de mijnen gesloten zijn, gaat het al wat beter met het afvalwater, maar er zijn nog steeds gebieden die smerig en besmet zijn. Er zwemmen inmiddels alweer meer dan dertig soorten vissen na 125 jaar zwemt zelfs de zalm weer in de Rur.

Stadswandeling door Monschau

Screen Shot 2015-12-29 at 19.36.03

We wilden een wandeling door Monschau maken, het maakte eigenlijk niet uit waar we langs kwamen. Alles zou vast leuk zijn om te bekijken. En dat was het ook. Overal zag je vakwerkhuizen, en mooie hoekjes. Dit trekt natuurlijk heel veel toeristen aan, dat was minder. We maakten een rondje door het Stadtpark, waar allemaal leuke bruggetjes en watervallen waren en er helemaal op de top een cache lag. Het was heerlijk weer en we besloten om asperges en pasta op het terras van Horchem te eten. Daarna liepen we door het dorpje, maar we waren er al zo snel uit gewandeled, dat hadden we niet verwacht. Gelukkig lag er nog ergens een cache zodat we toch nog meer van het dorpje zagen dan gedacht. Ineens zag ik een poster hangen waar Vivian Maier een zelfportret maakt van zichzelf. Het bleek dat er een fototentoonstelling met 120 van haar werken was. Helaas zou de fototentoonstelling pas de dag nadat wij er waren van start gaan. Wil je meer weten van deze opmerkelijke fotografe klik dan h i e r ! Langs de andere kant van de Rur liepen we naar een oude toren wat vroeger een uitzichtpunt was. Vanuit hier kun je het dorpje mooi bekijken. En ook richting het kasteel van Monschau. Dit kasteel is gebouwd in 1433 en een eeuw later werd het bestormd door Karel de vijfde. Hij plunderde het dorp, maar de hertogen die er zaten, lieten zich niet verjagen. De Fransen kwamen even voor 1800 in het dorp en bezetten het gebied rondom. Daarna werd het onder gebracht onder het koninkrijk van de Pruisen. In de WO2 was het dorp van groot tactisch en strategisch belang tijdens de openingsfase bij de Slag om de Ardennen.

Monschau, Germany Monschau, Germany

Monschau, Germany Monschau, Germany

Monschau, Germany Monschau, Germany

Monschau, Germany Monschau, Germany

Monschau, Germany Monschau, Germany

Monschau, Germany Monschau, Germany

 

Woffelsbach aan de Rursee

Omdat Monschau snel bekijken was, maakten we een ritje langs de Obersee & de Rursee. Hier waren wat haarspeld bochten (mooi voor motorrijders) en zo reden we op de Rursee af. Hier is niet bijster veel te beleven. We pikten hier nog een cache op, dat leverde uiteraard vreemde gezichten op. Er was een zeilclub en er vaarden al een paar zeilbootjes. Via Simmerath & Roetgen gingen we weer terug naar huis. Een prachtige middag voor de auto.

Rursee Woffelsbach, Rursee